Mostrando entradas con la etiqueta Elena Gusano. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Elena Gusano. Mostrar todas las entradas

2018: Teatro: "Rasmia"


Tardada de teatro en ansotano por Elena y su panda...




A historia Aragón como nunca nos l'heban contáu... ¡con gracia!



O tiempo se'n pasó sin danos de cuenta con as ocurrencias de as ovellas, o perro, os pastós, as mullés, o rey godo Ataúlfo (que no yera alemán como toz os ansotanos nos creyébamos), Carlomagno, Solimán...



Golpes chocantes de contino, sin paróns, con soníu y vestuario de primera, y unas actuacións que te dejaban con a boca ubierta...

En dos palabras, una obra maestra.

Saliéy con mal de tripas y "canso perro" de tanto esmelicame, y con as manos royas de tanto aplaudí.



Dingolondango, ¡no parez!



2017: Día o Traje





O programa de iste año viene en una sola fuella, con a foto de tío Botero y una choveneta Blanca posáus en un banco.

Como l'año pasáu ya ficiéy o recorríu completo de o programa y no querébay repetime, he preferíu fé un día de o traje "alternativo", fuyendo de os chentíos, os discursos y os sermóns. Como feba caló, bistaba muita chen, y estábay algo canso, ixo me veniba mejó...

He pasáu de largo o rincón de Prisca y a plaza, y he prencipiáu o día en o rincón de a ilesia. Allí bistaba menos chen, y os "gorgocheros" atendeban a os foranos y a os de a tele.



Lo fan por amó a l'arte y de güena gana, y ixo se nota. Hoy Elena ha teníu un reconocimiento muito merexíu por su treballo.



A ilesia estaba queda, y he podíu fé fotos pa empleá en otro momento.



Algunos pillaban sitio de temprano...



Sin autos, os rincóns de Ansó ganan muito...




Luego me'n he tornáu enta o Rincón de Prisca. O chentío heba menguáu, pues toz se'n heban yíu enta plaza:



Quedaban, eso sí, os remenches de o treballo, aquí tamién por amó a l'arte:



Plegaba a hora de desfilá cata ilesia y querébay pillá sitio va viyé si podébay fé un video mejó que l'año pasáu, que me salió curtáu por metá. ¡Imos pues...!



Se veye claro que o desfile ye uno de os mejós momentos pa lucí y apreciá o coloríu de os trajes.

De a misa, he trobáu en a rete a Salve, por Regina Trigo y a Rondalla Ansotana:



Entremientras, en a carrera heba quedáu un retén de chovenalla...



Que ha servíu pa mantenenos algo entreteníus o rato largo que han tardáu en torná salí os de a ilesia:




O alacáy no he podíu viyelo, y o festival de de tardes ha estáu muito bien.


As fotos son mías, pero bistá otras muitas y güenas astí: jacetaniaexpress.

Y no puedo resistime a calá istas dos de Michel Renard:



¡Puro coloríu!


2013: Teatro Dingolondango: Isto s'afunde




Nuevo montaje de a cuadrilla de teatro en ansotano en a que treballa más de una ventena chen. Una casa en do güelos, fillos y ñetos recelan y en do muitas vegadas as cosas no son o que parixen: herencios, fuídas, temós, treballos y tamién os querés están preséns en una comedia en do a risa no se tira de a cara pero, anque a chen se arriga, si se cabila una miqueta, o fondo ye amargo, como amarga yera a vida de antis y tamién a de agora...



Fuen: agenda.huesca


2013: O traje en o centro "A Corrala"


A historia torna repetise, y os trajes ansotanos güelven a alucierná a os madrileños, ista vegada de a mano de Elena Gusano:




Y clama l'atención, como ella dice, o parexíu de a ristra cristianá...



 con a que luce o infante Felipe Próspero en o cuadro de Velázquez...



Astí o reportaje de o diario O País:










Fuen: elpais


2011: O PIR con Dingolondango y a Ronda



Destacáu, o sábado de mañanas, o Premio Truco va a pará ta o botánico Pedro Montserrat...


De tardes, teatro con Dingolondango y a obra "Percaciando una faceria"...


O domingo, repertotio variáu de grupos...



Y pa rematá, o domingo de tardes, a Ronda Boltaña en a plaza...

2008: Yésica, un abrío d'agora, teatro Dingolondango


Elena Gusano, ixa ansotana que sabe fé de todo y firme bien, comanda ista obra pa partise de risa que, feita por ansotanos aficionaús enta o teatro, tenió un ésito total:




Ye, como dice o folleto, a primera feita en ansotano, ubriendo o camino, y ha podíu disfrutase tamién en otros lugás fuera de Ansó.



O libreto ha síu editáu por Xordica: