Tardada de teatro en ansotano por Elena y su panda...
A historia Aragón como nunca nos l'heban contáu... ¡con gracia!
O tiempo se'n pasó sin danos de cuenta con as ocurrencias de as ovellas, o perro, os pastós, as mullés, o rey godo Ataúlfo (que no yera alemán como toz os ansotanos nos creyébamos), Carlomagno, Solimán...
Golpes chocantes de contino, sin paróns, con soníu y vestuario de primera, y unas actuacións que te dejaban con a boca ubierta...
En dos palabras, una obra maestra.
Saliéy con mal de tripas y "canso perro" de tanto esmelicame, y con as manos royas de tanto aplaudí.
O programa de iste año viene en una sola fuella, con a foto de tío Botero y una choveneta Blanca posáus en un banco.
Como l'año pasáu ya ficiéy o recorríu completo de o programa y no querébay repetime, he preferíu fé un día de o traje "alternativo", fuyendo de os chentíos, os discursos y os sermóns. Como feba caló, bistaba muita chen, y estábay algo canso, ixo me veniba mejó...
He pasáu de largo o rincón de Prisca y a plaza, y he prencipiáu o día en o rincón de a ilesia. Allí bistaba menos chen, y os "gorgocheros" atendeban a os foranos y a os de a tele.
Lo fan por amó a l'arte y de güena gana, y ixo se nota. Hoy Elena ha teníu un reconocimiento muito merexíu por su treballo.
A ilesia estaba queda, y he podíu fé fotos pa empleá en otro momento.
Algunos pillaban sitio de temprano...
Sin autos, os rincóns de Ansó ganan muito...
Luego me'n he tornáu enta o Rincón de Prisca. O chentío heba menguáu, pues toz se'n heban yíu enta plaza:
Quedaban, eso sí, os remenches de o treballo, aquí tamién por amó a l'arte:
Plegaba a hora de desfilá cata ilesia y querébay pillá sitio va viyé si podébay fé un video mejó que l'año pasáu, que me salió curtáu por metá. ¡Imos pues...!
Se veye claro que o desfile ye uno de os mejós momentos pa lucí y apreciá o coloríu de os trajes.
De a misa, he trobáu en a rete a Salve, por Regina Trigo y a Rondalla Ansotana:
Entremientras, en a carrera heba quedáu un retén de chovenalla...
Que ha servíu pa mantenenos algo entreteníus o rato largo que han tardáu en torná salí os de a ilesia:
O alacáy no he podíu viyelo, y o festival de de tardes ha estáu muito bien.
As fotos son mías, pero bistá otras muitas y güenas astí: jacetaniaexpress.
Y no puedo resistime a calá istas dos de Michel Renard:
Nuevo montaje de a cuadrilla de teatro en ansotano en a que treballa más de una ventena chen. Una casa en do güelos, fillos y ñetos recelan y en do muitas vegadas as cosas no son o que parixen: herencios, fuídas, temós, treballos y tamién os querés están preséns en una comedia en do a risa no se tira de a cara pero, anque a chen se arriga, si se cabila una miqueta, o fondo ye amargo, como amarga yera a vida de antis y tamién a de agora...
Elena Gusano, ixa ansotana que sabe fé de todo y firme bien, comanda ista obra pa partise de risa que, feita por ansotanos aficionaús enta o teatro, tenió un ésito total:
Ye, como dice o folleto, a primera feita en ansotano, ubriendo o camino, y ha podíu disfrutase tamién en otros lugás fuera de Ansó.